Kâmuran Şipal, Hilmi Yavuz ve Ali Tanyeri’nin de katıldığı bir akşam yemeği. Annemin evindeyiz. Babam aramızda değil artık. (…) Söz dönüp dolaşıp Necatigil’e, şiirlere ve ortak anılara geliyor. Annem, babamın bir şiir üzerinde çalışırken nasıl içine kapandığını, bazen günlerce dalgın, kendi dünyasında yaşadığını, çevreyle ilişkisini kestiğini anlatıyor. Ardından gülerek ekliyor: “Ama şiir bittiğinde, içine sindiğinde birden açılırdı tekrar, aramıza dönerdi. Bazen bana da okurdu bitirdikten sonra…” “Nasıl olur?” diyor Ali Bey, “Hoca şiirlerini bana okurdu önce…”
Eyvahlar olsun! Annem sözlerini doğrulatmak için ablamla benim tanıklığıma başvuruyor. Tanığız, evet, biz de dinledik kaç kez!
Gülüşmeler, konuşmalar, şakalaşmalar, hepsi de nasıl uzakta şimdi…
(Ayşe Sarısayın, “Kim atar kemendi kalkar divandan…”, M. Ali Tanyeri’nin Anısına Makaleler, Ülke Kitapları, 2015)