Sevgili Behçetim, Zamanlar boyunda az gittik uz gittik. İşte görüyorsun, şimdilik bir yere saplanıp kaldık. Dost sesleri uzakta; çok uzakta buzlandı. Böyle yıllar sonrası, bir haber almak, bir şey işitmek daha doğrusu ve kısacası geçmiş bir hikâyeyi birdenbire bütün vüs’atiyle yaşamak ne saadettir bilemezsin. Çok teşekkür ederim kitaplarına. Hele içine yazdıkların öyle bir dokundu ki!… Sıla hassasiyeti biliyor, hem de nasıl!… Her duygu Sırat köprüsü misali inceliğinde.. (Lütfi Özkök’ün mektubu, Stockholm, 1 Şubat 1952, Şiirinizin Tadına Geç Vardım, YKY, 2023)