Sevgili Huriye, Bu mektubu sırf dananın kuyruğu artık kopsun diye yazıyorum: Eylül aylığımı almaya Eğitim Enstitüsü’ne giderken emeklilik dilekçemi de götürmeyi sakın unutma! Dilekçe benim yazı masasının tam arkasındaki kitap rafında, görünecek şekilde, bir zarfın içindedir, üç resim (veya iki) de içindedir, 2 Eylül tarihlidir. Müdür Tevfik Bey’i (yoksa baş-muavin Ahmet Çıvgın Bey’i) gör, iznim 5 Eylül’de bitiyor, o gün Bonn’da olacağım, olmasam bile öğretmenlikten kesin olarak ayrılmak istiyorum. Ben Tevfik Aras’a (müdürümüze) de yazacağım ayrıca; bu son yardımlarını benden esirgememelerini, dilekçemi yürürlüğe, işleme koymalarını rica edeceğim, imtihanlara da gelmeyeceğimi bildireceğim (Huriye Necatigil’e mektup, Stuttgart, 27 Ağustos 1972, Serin Mavi, YKY, 2017)