Ben, üstelik şiirlerimde kakofoni sanılan bazı unsurları ahenk diye yorumlamak isteyen birisiyim. Bu konuda ayrıca uzun uzun hesap vermek isterdim. Örneğin bir mısrada aynı sert sessizin, ya da aynı seslinin tekrarlanışını benim dikkatsizliğim, savrukluğum diye değerlendirmek isteyenler çok çıktı. Sen galiba sesliler, sessizler arasındaki değişmelerden gelen ritmi kastediyorsun. Bu anlamdaki ritmi ben artık eskimiş buluyorum. Yani katı, kulağı tırmalayan ses uyuşmazlıkları benim “özel ritmim”dir. Geleneksel seslere karşıyım. (“‘Masal-Edebiyat-Yaşam’ Bileşkesinde Necatigil Şiiri”, Düzyazılar 2, YKY, 1999)