Evin girişindeki geniş bir “sofa”nın çevresinde oturma ve konuk odaları, mutfak, kiler (kilerdeki tel dolap ve içindeki kalaylı bakır sahanlar hâlâ gözümün önünde ve kilerin değişik kokusunu duyabiliyorum), sofanın açıldığı, zemini çinko kaplı balkon, üst katta yine geniş bir sofanın bir tarafına sıralanmış yatak odaları, en uçta dedemin, büyüleyici el yazması levhalar, kitaplar ve antikalarla dolu çalışma odası, bodrum kattaki “hamam”, çamaşır odaları, eski eşyaların saklandığı büyük bir mekân (tahta kuş kafesini çok beğenirdim, her gittiğimde mutlaka yakından incelerdim onu ve içinde Zümrüdüanka benzeri bir masal kuşunun yaşadığını hayal ederdim) ve yemyeşil bir bahçeye açılan geniş avlu. (…) Eski, çoğu antika, değerli eşyalar, büyük konsollar, duvarlarda altın yaldızlı aynalar. (…) Kesin kuralları olan, bu kuralların asla bozulamadığı bir ev. (Ayşe Sarısayın, Çok Şey Yarım Hâlâ, YKY, 2001)