Evlenince babaevinden Valideçeşmesi’nde bir kira evine çıkmıştım. Üç katlı harap, ahşap bir evin orta katı. Yukarıya, ev sahiplerine çıkan dar ve dik merdiven, bizim katı ikiye bölüyor, sağa iç içe iki oda, sola bir oda, içindeki yüklükte derme-çatma bir mutfak düşüyordu. Alt kattaki kiracılar, ilerlemiş gecede iş dönüşü, mangallarını kapalı taşlıkta yakarlar, marsıkların zehirli gazları yukarıya, kağşamış taban tahtalarından bizim yatak odamıza dolar ve bize sürekli baş ağrıları çektirir; yukarı katta iki evlatlığın dövülmeleri bize çaresizlik dakikaları yaşatırdı. Berhane gibi yatak odasının bağdadileri arasından kış geceleri poyrazlar üfürür, öksürük, aksırıklar, küçük bir tepe gibi kabarık döşemede karyolanın kancaları çıkar, kütük gibi baş ve ayak ucu tahtaları devrilir, karanlıkta bir gürültüdür giderdi. (“Barbaros Meydanı”, Vaktin Zulmüne Karşı Yazmak, Düzyazılar 3, YKY, 2019)