Beş yaşına gelince ayrıldığımız bu evden anımsadığım çok az şey var. Yerler tahta ve yürüdükçe gıcırdıyor. Bir köşede oturmuş, evcilik oynuyorum. İçerde babamın daktilosunun sesi; sese doğru gidiyorum. Çok büyük bir yatak odası. Bu oda bomboş sanki –oysa babam, aynı odadan anneme yazdığı bir mektupta “O çıfıt çarşısından farksız, eşyalar mezarlığı geniş oda” diye bahsediyor. Sadece bir yatakla, üstünde daktilosunun durduğu çalışma masasını hatırlıyorum. Babam masanın başında oturmuş, çalışıyor. (Selma Necatigil, “Necatigil’in Evleri-Odaları”, Edebiyat ve Eleştiri dergisi, Kasım 1999)