Babamın son evindeki çalışma odasında anılarım iyice belirgin artık. Uzun, loş bir koridorun sonunda yer alan küçük oda. Babam emekli olmuş, zamanının çoğunu evde çalışarak geçiriyor. Okuldan döndüğümüzde kapısı açık çalışma odasında masasının başında otururken görüyoruz onu. Tıpkı “Dönüşleri” şiirinde dile getirdiği gibi: “Geldiklerinde gözleri önünde / Anıları yazıları önünde / Kışlar yazlar serince / Açık kapı. // Kaldırır başını koridor boyunca / Ölü gözü ampul / Gülümser yüzünde. // Bir kâğıt günleri bir kalem elinde / Bekler dönüşlerinizi / Hep böyle hatırlayın / Günü dolup ölünce.” (Selma Necatigil, “Necatigil’in Evleri-Odaları”, Edebiyat ve Eleştiri dergisi, Kasım 1999)