Babam önceleri hiç hoşlanmadığı yazlık eve yıllar geçtikçe alışmaya başladı ve 1979 yazında o evde kalma süresinin rekorunu kırdı. Evi aldığımızda kurak bir toprak parçası olan bahçe, annemin uzun uğraşlarının sonunda yeşermiş; mor salkım ve hanımeli dalları sarmıştı küçük terasın dört bir yanını – ama bu hanımeli, ilk çocukluk evimdeki gibi kokmuyordu sanki-. Terasın bir köşesinde duran masa, yemek saatleri dışında babamın çalışma masası olmuştu. Çevredekilerin onu görmesini engelleyerek saklanmasını sağlayan gür yeşilliklerle birlikte, babam o evi benimsedi. (Ayşe Sarısayın, Çok Şey Yarım Hâlâ, YKY, 2001)