O günlerde hep birlikteydik. Kent dışı bir yazlık yaşamında (o denizsiz ve güneşsiz) hiç olmazsa akşam yürüyüşlerinde biraz edebiyattaydık. (…) Şiirinin giz kapılarını aralamak için yakın yaşamını bilmeli. Kim anlar şu kısacık şiirin gerçeğini: “Ayrılmalar birer kaçış gibidir / Alışmış bir kedi varsa / Kedi yokken gitmeli / Ya da bizden bıktığını / Bilmeli, gitmeli” (Beyler, 1978, 107). Konu şuydu: Parkköy’deki yazlık yaşama erken katılma isteğindeki gençler ve eşler bir an önce oraya koşar, ama Ayşe’nin kedisi Mıcır’ı –eğer yazlığa götürememişlerse henüz- Behçet beklerdi Beşiktaş’taki evde. (Rauf Mutluay, “1979 şiirleriyle Behçet Necatigil: Ölümü, bize seslendiği son şiirlerin kapısından görülür gibi”, Milliyet Sanat dergisi, 24 Aralık 1979)