Kapıdan girip ufak bir merdiveni tırmanarak yukarı çıkıyorum, solda bahçe üstünde, ufaraktan, iğri çatılı bir sandık odası. Yerlerde, raflarda, irili ufaklı etajerlerde, yatağın üstünde, altında, yığınlar halinde, kırk yıllık ömrünün kitaplar, dergiler, dosyalar, müsveddeler, sararmış kağıtlar halindeki kalıntısı. Birini söndürüp diğerini yaktığı sigarasının bulutlar halindeki dumanları ortasında bir sandalyeye tünemiş, oturuyor. Masasının üstü bir sürü hırdavatla dolu. Şişeler, kutular, sicimden çiviye kadar akla gelmez eşya kırpıntısı, dibinde telvesi kurumuş okkalı kahve fincanları, içi izmarit dolu kâğıt külahlar arasında zorla açılmış bir kağıtlık yere sıkışmış son şiiri. Bir alıcı kuş hırçınlığı içinde, yıllarca önce olduğu gibi, tezgâhtaki şiirin üzerine bir kitap atıveriyor, kenarından bir iki satır görünüyor: Sıtma-sarı bir geceye doğru, / Kâğıtlar gururu besliyor… (Tahir Alangu, Yenilik dergisi, Ocak 1956)