Bizim bu taraf oldukça sapa bir yer. Dolmuş gelmez Beşiktaş’tan bu yana. Bir otobüs vardır. İki otobüs, kırk beş dakika aralıklı biri geçer. Arka balkondan ben onun tepeden iniş saatini yazmışımdır kaç kere. Her seferinde o saatten on-on beş dakika önce balkona çıkarım. Böyle gökten kudret helvası bekler gibi tepelere bakarım hep. Sonra nasıl gideyim ben başka türlü? (“Necatigil’de Radyo Oyunu-Şiir İlişkisi”, Düzyazılar 2, YKY, 1999)