Ali Tanyeri’nin adını, 70’li yılların başında duymuş olmalıyım ilk kez -babam dolaylı elbette. Aziz dostu Kâmuran Şipal’le yıllardır sürdürdükleri cumartesi buluşmalarına günün birinde Ali Tanyeri’nin de katılmaya başlamasıyla tanımıştık onu. Her hafta olmasa da denk düştükçe, ayda bir iki kez belki, suriçi semtlerinin o yıllarda hâlâ varlığını sürdüren eski İstanbul meyhanelerinde buluşuyorlardı. Kumkapı, Yenikapı, Samatya, Yedikule, bazen Beşiktaş’taki havuzlu meyhane ya da Beyoğlu’nda gözlerden ırak, mütevazı lokantalar. (Ayşe Sarısayın, “Kim atar kemendi kalkar divandan…”, M. Ali Tanyeri’nin Anısına Makaleler, Ülke Kitapları, 2015)