Ancak kendimi O’nunla anlatabilirdim. O’nu da kendimle. Bu tamamlama ile hep övüneceğim. Kendimi onun kampından sayışım (bu benim sav’ım da olsa) insanı, insanları gözlemlemedeki eşdeşliğimizden geliyor. Şimdiki öksüzlüğümde de ondan. (Özdemir Asaf, “Bir Kerpiç Düştü Gönlümün Sarayından”, Bütün Eserleri, YKY, 2021)