“Hemen her gün bir kahvede, bir pastanede, bir gazinoda buluşurduk. Dergiler, kitaplar üzerine tasarılar kurar, şiirler, hikayeler okurduk. Behçet bir şiirini okur; yeni bitirdiği bir şiirini. Bu şiiri ben beğenmişsem, Oktay tastamam beğenmiş değildir, Salâh Birsel’in bir nükte yapmak için dudakları alaycı bir gerilimle kıvrılmıştır. Salâh bir şiirini okur; Behçet ona yan yan bakar; dilinin ucuna gelen bir yergiyi zorla tutmuş gibidir. Oktay gürültülü bir kahkaha atar. Oktay; Fazıl Hüsnü’nün bir şiirini okur, Behçet susar; Salâh, eskitilmiş kafiyelerin kullanıldığını belirterek, bu şiiri kınar. Sonra bütün gece, içki de içilen yerlerde -özellikle içki içilen yerlerde- söyleşiler geç saatlere kadar uzar giderdi.” (Fahir Onger, Soyut dergisi, 31 Ekim 1970)