Behçet Necatigil’le bir edebiyat matinesinde tanıştım, “Sizi ziyarete geleceğim” dedim. Hep de şık giydirirlerdi beni, kruvaze palto ve fötrüm eksik olmazdı, üstelik daha lisedeyim yahu. Ve Kabataş’a gittim, kapıdaki adama “Beni Behçet Necatigil’e götür” dedim kendinden pek emin bir edayla. Adamcağız beni müfettiş falan sandı herhalde. Öğretmenler Odası’na götürdü beni. Havalı havalı içeri girer girmez öyle utandım ki! Behçet hocanın o alçakgönüllülüğü, sükuneti, oradaki insanların bana bakışı beni çok mahcup etti. Behçet Hoca yıllar sonra bana o günle ilgili “Daha ilk geldiğinde ben senin ne küstah mütecaviz olduğunu anlamıştım” demişti. Haklıydı. Gençlik, cahillik! (“Doğan Hızlan’dan iki yeni kitap”, Gamze Akdemir söyleşisi, 13 Kasım 2015, Cumhuriyet gazetesi)