Pencereleri kafeslerle örtülü, harem ve selamlık bölümleri olan, geniş taşlıklı, geniş sofalı, geniş odalı bir evdi burası. Balmumu gibi aklaşmış tahtalara bastıkça tahtalar gıcırtılı sesler çıkarıyordu. (…) Sonra, sofanın bir kenarında tahtalarla bölünmüş bir odaya geçtik. Burası Behçet’in çalışma odası idi. Kocaman evde Behçet kendini bu ufacık yere hapsediyordu. (…) Behçet bu baba evinin mistik havasından sanırım evlendikten bir süre sonra kurtulabildi. Behçet’in şiirlerinde yansıyan ev kurma özleminde, bu evin sıkıntılı havası büyük ölçüde etkili olmuştur diyebilirim. (Fahir Onger, Soyut dergisi, 31 Ekim 1970)